Quote

เห็นช่วงนี้เซเล็บชอบปล่อยคำคมกัน

เรามันคนธรรมดาก็ควรจะตามตูดเขาหน่อย

อะ:

"โดยธรรมชาติแล้วคนทั่วไปไม่ต้องการสงคราม: ไม่ว่าจะในรัสเซีย ไม่ว่าจะในอังกฤษ หรือแม้แต่ในเยอรมนี เป็นเรื่องที่เข้าใจกันดี แต่สุดท้ายแล้วมันก็ขึ้นอยู่กับผู้นำของประเทศที่จะเป็นคนตั้งนโยบาย แล้วปกติมันก็จะเป็นเรื่องง่ายๆที่จะลากผู้คนให้ตามไป ไม่ว่าจะเป็นระบอบประชาธิปไตย หรือจะเป็นเผด็จการฟาสซิสต์ จะเป็นรัฐสภา หรือจะเป็นเผด็จการคอมมิวนิสต์ ไม่ว่าจะมีเสียงหรือไม่มีเสียง ผู้คนจะถูกนำมาให้พวกผู้นำใช้งาน มันเป็นเรื่องง่าย คุณแค่บอกพวกเขาว่าพวกเขากำลังถูกโจมตี แล้วก็ประณามพวกที่ใฝ่สันติว่าไม่มีความรักชาติ แล้วก็จะนำพาชาติไปสู่อันตราย มันใช้ได้ไม่ว่าจะในประเทศไหนๆ" - แฮร์มันน์ เกอริง

Naturally, the common people don't want war; neither in Russia nor in England nor in America, nor for that matter in Germany.

Happy 2011 (with resolutions!)

เอ้า ปีที่สามแล้ว ทำตามประเพณี ประเมินตัวเองซักนิด

เรียนให้ได้อย่างต่ำ B+ ทุกตัว – ทิ้งดิ่งกวาด B มาหนึ่งเทอม ที่เหลือสบายๆ เกรดเฉลี่ย 3.5+ ตอนนี้ (0.5 คะแนน)
เก็บเงินให้ได้ – เก็บได้เกือบสองแสน ใช้เกือบหมดแล้ว (0.5 คะแนน)
ลดน้ำหนักอีก 10 กิโล – ตอนนี้น้ำหนัก 81 กิโล BMI 25.0 เป๊ะ เอาอีกซักห้ากิโลนะ (0.5 คะแนน)
ออกกำลังกาย – ศูนย์ ถ้าไม่นับการเต้นในผับ (0 คะแนน)
ผ่านการเกณฑ์ทหาร – รอด (1 คะแนน)
หัดเขียน CSS, หัดใช้ Illustrator – ไม่กระดิกเหมือนเดิม แต่ได้หัดเขียน Python กับตัดต่อวีดีโอแทน (0.5 คะแนน)

รวม 3/6 ตามเป้าพอดี

มาดูของปีนี้บ้าง เอาอะไรดี?

เรียนภาษาใหม่หนึ่งภาษา - ไม่ว่าจะภาษาโปรแกรมหรือภาษาพูด ตอนนี้มีพื้นญี่ปุ่นกับเกาหลีแล้วก็น่าต่อยอดนะ
เก็บเงินให้ได้ – ว่าจะหางานทำเป็นเรื่องเป็นราว หวังว่าจะเก็บได้
ลดน้ำหนัก – ทำต่อไป เป้าอยู่ที่ 75 กิโล ควรจะเริ่มออกกำลังกายด้วย
ลดเหล้า – ถ้าได้งานทำก็คงดื่มน้อยลงมากๆ
เขียนหนังสือ – ว่าจะเขียนอยู่ แต่ขี้เกียจขนาดหนัก อยากเขียนซักเล่มสองเล่ม

เป้าอยู่ที่ครึ่งนึงเช่นเดิม อาจมีเพิ่มอีกนิดหน่อย ขอเวลาคิดแปป

เอาหล่ะ ได้เวลาที่ผมจะต้องขึ้นรถทัวร์ไปแอ่วเชียงใหม่แล้ว

สวัสดีปีใหม่ครับ 🙂

Read more 2 Comments

Korea Trivia

เอาเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยเกี่ยวกับคนเกาหลีมาฝาก เนื่องจากว่ายังไม่ง่วงนอนเลยขอเขียนหน่อย

ฟังหูไว้หูนะจ๊ะ ไม่ใช่เชื่อแบบไม่ลืมหูลืมตา (แต่ส่วนมากเป็นความจริงแบบเป๊ะๆ)

ถ้าบอกว่าไทยแลนด์ คนเกาหลีมักจะอ๋อออ ไต้หวันสินะ (ความจริงก็เกือบทั้งโลกที่คิดแบบนี้นะ) ให้ใช้ คนไทย = "แท่กุกซะรัม" / ประเทศไทย = "แท่กุก" แทน
ถ้ายังไม่เก็ตอีกก็บอกว่า "นิคคุน" (นิชคุณ) อันนี้เก็ตทุกคนว่าประเทศไทยอยู่ส่วนไหนของโลก สาวเกาหลีจะมีซาวด์เอฟเฟ็คอารมณ์ "อ๊างงงงง นิคคุน หล่อมวากกกกก" ด้วย
มีโรงเรียนสอนภาษาอังกฤษเยอะมาก แต่อย่าหวังว่าจะเจอคนเกาหลีตามท้องถนนที่พูดอังกฤษได้ ค่อนข้างน้อย แนะนำ ให้ตีซี้เด็กมหาลัย โอกาสจะดีกว่ามาก
ถังขยะตามท้องถนนหายากมาก คนเกาหลีใช้วิธีเอากลับไปทิ้งที่บ้านกัน
อาหารมื้อไหนไม่มีกิมจิหรือผักดอง (ไม่นับ Fast food จำพวก McDonald's หรือ Burger King) คนเกาหลีจะถามหา แล้วคนเกาหลีก็เริ่มทำหน้านอย
ปกติแล้วเครื่องเคียงจะขอเพิ่มได้ฟรี ไม่อั้น บางร้านขี้งกจะไม่ให้ แต่เป็นส่วนน้อยมากๆ
ร้านอาหารและคลับบาร์ส่วนมากจะให้สูบบุหรี่ข้างในได้ ลองถามหาที่เขี่ยบุหรี่ดู ปกติจะมีทิชชู่แฉะๆวางอยู่ข้างใน เอาไว้ดับบุหรี่นะ ไม่ใช่เช็ด
ไปกินร้านอาหารกันเป็นกลุ่มแล้วเขาให้เมนูมาเล่มเดียวอย่าตกใจ ปกติแล้วคนที่อาวุโสที่สุดเป็นคนสั่งอาหาร ขอเมนูเพิ่มซะ
อย่าได้ท้าคนเกาหลีเล่น StarCraft หรือ WarCraft เด็ดขาด ถ้าไม่อยากเสียความมั่นใจในความเป็นเกมเมอร์
ไม่ว่าจะเรียนมหาลัยไหน นักศึกษาที่นี่มีเสื้อ Harvard หรือ Ivy League ใส่กันทุกคน หรือไม่งั้นก็จะใส่แจ็คเก็ตเบสบอลของชมรมหรือคณะในมหาลัยกัน
"เม็กจู" = เบียร์ ของท้องถิ่นมียี่ห้อคาสกับไฮท์ ติ๊ต่างซะว่ามันคือสิงห์กับช้าง แนะนำให้กิน Hoegaarden กับ Leffe เพราะถูกกว่าเมืองไทย
"โซเม็ก" หรือ "เม็กโซจู" = เบียร์ผสมโซจู ส่วนตัวเห็นว่ารสชาติส้นตีนมาก ไม่แนะนำ
คนเกาหลีมีเกมกินเหล้าเยอะมาก เบสิกที่สุดคือเกมดีดฝาขวดโซจู แล้วก็เกมทายเลขใต้ฝาขวดโซจู
เวลาเที่ยวกลางคืน เหล้าในคลับ (* บ้านเราเรียกผับ พวกฟังกี้ นั่งเล่นน่ะ) จะแพงเว่อร์มาก ผู้คนนิยมกินมาก่อนเข้าคลับ หรือไม่งั้นก็เดินออกไปซื้อกินจากร้านสะดวกซื้อ
คนเกาหลีเดินชนหรือเหยียบเท้าแล้วไม่ขอโทษ ไม่ต้องคิดมาก ลองขึ้นรถใต้ดินตอนหัวค่ำแล้วจะเข้าใจ
รถใต้ดินที่นี่เป็นแดนสนธยายิ่งกว่าของเมืองไทย คนเกาหลีไม่หลับก็ดูทีวีบนมือถือ มีเฉพาะชาวต่างชาติที่แหกปากกัน
"โนเรบัง" = คาราโอเกะธรรมดา ถูกกว่าเมืองไทย แต่ห้องก็ตามราคา, "คาราโอเกะ" = คาราโอเกะแบบมีสาวนั่งดริ๊งค์ ราคาหัวแบะยิ่งกว่าเมืองไทย
แท็กซี่อย่าขึ้นคันสีดำ มิเตอร์วิ่งเร็วกว่าตะไล ขึ้นคันสีขาวหรือสีส้มเท่านั้น ตอนดึกๆแท็กซี่จะแพงขึ้นนิดนึง
แท็กซี่ที่นี่มักจะฝ่าไฟแดงวิแรกเสมอ ไม่ต้องตกใจ เวลาข้ามถนนให้รอสัญญาณไฟหรือมุดสถานีรถใต้ดินเอา ที่นี่ไม่มีสะพานลอย
คนเกาหลีรุ่นใหม่บอกว่าไม่เกลียดคนญี่ปุ่นนะ แต่ถ้าถามว่าชอบไม๊ ส่วนใหญ่บอกว่าไม่ค่อยถูกโฉลกด้วย คำด่าว่ายุ่น ภาษาเกาหลี = "จกปาริ" (พวกใส่เกี๊ยะ) ส่วนถ้าเรียกปกติ "อิลบน"
ส่วนคนญี่ปุ่นบอกว่าชอบเกาหลีมาก ของถูกมาก (แต่แพงกว่าเมืองไทยนะ)
คนเกาหลีนับนิ้วเริ่มจากนิ้วโป้ง ชี้ กลาง นาง ก้อย อย่างเวลาจะบอกเลขสาม คนไทยมักชูเครื่องหมายลูกเสือสามัญ คนเกาหลีชูนิ้วโป้ง ชี้ กลาง แบบฉีกๆหน่อย
ห้ามบอกว่าปรัชญาขงจื้อ (Confucianism) เป็นศาสนาเด็ดขาด ไม่งั้นอาจได้เถียงกันยาว
เวลาไปกินเนื้อย่างหรือหม้อไฟ ถ้าเขาให้ผักใบควายๆหรือพวกใบงามา คิดซะว่าเป็นเมี่ยงคำ ให้เอาทุกอย่างยำๆใส่บนใบ รวบ แล้วก็ยัดเข้าปาก
ร้านตัดผมให้ดูจากในร้าน ควรจะเป็นกระจกใส มองเข้าไปแล้วมีคนนั่งตัดผมอยู่จริงๆ อย่าดูจากหลอดไฟหมุนๆข้างหน้า ปกติถ้ามีหลอดหมุนๆเกินหนึ่งอัน จะเป็นร้านตัดผมพร้อมบริการทางเพศ
ผลิตภัณฑ์ทุกอย่างมักจะมีเวอร์ชั่นเกาหลี อย่างขนมป็อกกี้ เกาหลีมี เปเปโระ แล้วก็ ขนมคิตแคต เกาหลีมี คิคเกอร์
ไม่ต้องตกใจเวลาเจอมุ้งลวด LG หรือ ประกันชีวิต Samsung คือบริษัทพวกนี้เป็นเครือใหญ่มาก นึกภาพซีพีกับทรู ขายแม่งทุกอย่างในประเทศอะ
ประธานาธิบดีคนปัจจุบันของเกาหลีเคยเป็น CEO ของ Hyundai (เกาหลีอ่าน ฮันแด นะจ๊ะ) แล้วก็เป็นคนเลาะทางด่วนทิ้งเพื่อขุดคลองชองเก (ชองเกชอนสุดโรแมนติกนั่น แหละ) ตอนที่แกเป็นผู้ว่าเมืองโซล ตอนนี้พี่แกอยากขุดแม่น้ำเชื่อมโซลกับปูซาน
ถ้าคอไม่แข็ง ไม่ต้องกินโซจูหมดช็อตในทีเดียวก็ได้ ยกเว้นว่าคนเกาหลีไซโคด้วยคำว่า "วันช็อต" ถ้าอย่างนั้นก็ทำใจกระดกซะ
ถ้าเหล้าหมดแก้วแล้วจะโดนเติมเสมอ อย่าปฏิเสธเป็นอันขาด (ไม่งั้นคนเกาหลีงอนนะ) เอามาแล้วก็จิบๆซะ ถ้าไม่อยากเติมอีกก็เหลือไว้หน่อย ไม่งั้นคนเกาหลีจะเสกมาเพิ่มให้
เวลาไปกินข้าวกับคนเกาหลีครั้งแรก ไม่ต้องตกใจถ้าเขาสั่งมากะกินกันได้ทั้งหมู่บ้าน กินเท่าที่จะกินได้แหละ ถ้าเขาสั่ง เขาเลี้ยง อารมณ์ประมาณต้องโชว์ป๋าเลี้ยงแขกหน่อย
ถ้าเป็นคนเท้าใหญ่ เกินไซส์ 10 อเมริกันก็ขอแสดงความเสียใจด้วย รองเท้าจะหายากมวาก ไซส์ 11 ยังพอมี แต่ถ้า 12+ นี่คงลำบากหน่อย ทำใจได้เลย
ถ้ามาเที่ยวก็เอารองเท้ากะเดินเขาได้มานะ ได้เดินขึ้นๆลงๆขาลากแน่นอน
เลขอัปมงคลที่นี่เลข 4 เพราะฉะนั้นตึกบางตึกจะไม่มีชั้น 4
สาวเกาหลีผิวค่อนข้างดี หน้าตาโดยเฉลี่ยค่อนข้างดี ส่วนมาก (เกิน 80%) ผ่านมีดหมอมาแล้วอย่างน้อยหนึ่งจุด ดูง่ายสุดคือตาสองชั้นกับจมูก
หนุ่มเกาหลี เอ่อ... ส่วนมากจะหุ่นดีเพราะผ่านการเกณฑ์ทหารมาคนละสองปี ส่วนหน้าตานี่อย่าได้หวังจะเจอดงบัง หายาก
คนเกาหลีส่วนมากไม่นิยมมีเพศสัมพันธ์ก่อนแต่งงาน ตามปรัชญาขงจื้อ ยกเว้นถ้าเจอตามคลับก็อาจพอมีลุ้น และส่วนมากจะอาศัยอยู่กับครอบครัวถ้ายังเรียนไม่จบ
ถ้าเชียร์แมนยู ชีวิตจะหรรษาขึ้นเล็กน้อย (ทีมเทพสินะ) วันไหนปาร์คยิงได้ รอดูหน้าหนึ่งวันต่อไปได้เลย
เวลาซื้อเบียร์มากินที่บ้าน แนะนำให้ซื้อขวดสามลิตร สะใจดี คุ้มด้วย (วันดีคืนดีจะแถมถั่วด้วยหนึ่งถุง)
หนึ่งพันวอน แลกได้ประมาณสามสิบบาท แต่คนที่นี่ใช้กันเยี่ยงเหรียญสิบไม่ก็แบงค์ยี่สิบ ทำใจได้เลยว่าของแพงกว่าเมืองไทยเกือบทุกอย่าง
โทรศัพท์มือถือที่นี่ใช้ระบบ WCDMA ที่ไม่เหมือนที่ไหนในโลก ไม่ต้องคิดจะหิ้วกลับเมืองไทยเลย (ยกเว้นว่าอยากใช้ Hutch น่ะนะ) ถ้าอยากใช้มือถือดีๆต้องเซ็นสัญญาอย่างต่ำปีนึง ส่วนมือถือเติมเงินมีแต่แบบกากๆ (กากๆ = มีสองกล้อง มักจะดูทีวีได้ แค่มันไม่ใช่ touchscreen กับ smartphone แค่นั้นแหละ)
อัตราค่าโทรมือถือที่นี่คิดเป็นรายสิบวิ ซึ่งคิดๆดูแล้วแม่งแพงกว่าเมืองไทยเว่อร์มาก แต่โทรระหว่างเบอร์บ้านกับเบอร์บ้านฟรี
ห้องน้ำเกาหลีค่อนข้างสะอาดแล้วก็มีจำนวนค่อนข้างเยอะ อันนี้คิดว่าเป็นเพราะอยู่นี่ต้องปลดทุกข์บ่อยหน่อย แบคทีเรียในกิมจิมันช่วยย่อยอาหาร
เมนูอาหารอันไหนบอกว่าเผ็ด อย่าไปกลัว เผ็ดของคนเกาหลีประมาณ 10% ของมาตรฐานคนไทย แต่ฝรั่งบางคนนี่โวยไฟแลบเลย 555
ผับบาร์คลับที่นี่ปิดเกินตีสอง คนเกาหลีบางคนเที่ยวกันถึงเช้า (* วิปมั้ยจ๊ะ?)
นักศึกษาจีนในมหาลัยเกาหลีค่อนข้างเยอะ และส่วนใหญ่พูดเกาหลีคล่องปร๋อ
ถ้าเอา laptop มา แนะนำให้ใช้ Windows พร้อม Internet Explorer ไม่งั้นอาจเจออุปสรรคพอสมควร (สำหรับ geek: เว็บเกาหลีไม่ค่อยใช้ SSL แต่เป็น encryption ของตัวเองด้วยสาเหตุอะไรก็ไม่รู้)
ภาษาเกาหลีอ่านค่อนข้างง่าย มีพยัญชนะกับสระน้อยมาก ถ้าว่างก็แนะนำให้หัดอ่าน อย่างน้อยก็อ่านเมนูอาหารได้ (บะ บะ บะ บุล โก กิ)
ประโยคคำถามที่นี่ไม่มีคำต่อท้าย ให้ขึ้นเสียงสูงเอา (อารมณ์: เธอจะไปไหน? -> เธอจะไป๊?)
รูดบัตรเดบิตเครดิตที่นี่ไม่มีขั้นต่ำ ซื้อลูกอมก็รูดได้ (ถ้าร้านมีเครื่องรูดนะ) ปกติพันวอนก็รูดกันแล้ว ส่วนลายเซ็นนี่เซ็นขยุกขยุยอะไรก็ได้ ไม่มีใครเช็ค (คนเกาหลีก็เซ็นมั่วๆทุกคน)

พอก่อน ห้าสิบข้อแล้ว พิมพ์ไปได้ไงฟะ

ว่างๆจะมาต่อภาคสองนะจ๊ะ

Read more 18 Comments