Wed 12
Nov 08
12 am
Cost of Friendship [Debt]
อ่าน blog entry ของ @plynoi แล้วเข้าใจความรู้สึก
คงจะเป็นเรื่องธรรมดาสินะ ที่เพื่อนบางคนจะยืมเงินกันแล้วไม่คืน ไม่ว่าจะกี่บาท เห็นโดนกันหลายคนอยู่…
ผมก็โดน
เพื่อนผมติดผมอยู่สองพัน ตั้งแต่รับน้องปีที่แล้ว… จนรับน้องปีนี้ผ่านไป… จนจะเรียนจบแล้ว…
ผมก็ยังไม่ได้เงินผมคืนซักบาท
จะว่าเพื่อนไม่มีเงินก็ไม่ใช่
มีเงินเลี้ยงสาว… มีเงินแต่งรถ… มีเงินซื้อโน้ตบุ๊คใหม่
แต่ก็ไม่มีเงินคืนผม
ทวงทุกครั้ง มันก็แถทุกครั้ง
–
อีกเคสผมโดนไปหกพันบาท
“ยืมไปให้เพื่อน(ของมัน)ทำแท้ง”
ผมให้ยืมไป… เพราะเห็นว่าเป็นเพื่อน… เพราะเห็นว่ามันขอร้องผม…
ผมยอมให้เขายืมเงินไปทำสิ่งที่หลายคนคิดว่าเป็นบาป
–
เคยมานั่งนึกหลายทีแล้ว ว่าทำไมคนเหล่านี้ถึงไม่คืนเงินผม?
แล้วพวกนี้ส่วนใหญ่จะพอมีพอกินด้วย
ผมคิดว่า เขาเห็นว่าเงินจำนวนนั้นมันไม่มาก
ยังไงซะ คืนไป มันก็แค่ทำให้ผมรู้สึกดีต่อเขามากขึ้น
ต่อให้เดือดร้อนอีกรอบ เขาก็คงไปยืมเพื่อนคนอื่นได้
ยังไงซะ ยืมเพื่อน เพื่อนก็ไม่คิดดอกเบี้ย
เพราะเป็นเพื่อน
แถมถ้าเพื่อนทวง แต่ไม่อยากคืน หรือไม่มีจะคืน
ก็ไม่ต้องคืน
เข้าแก๊ป “ไม่มี ไม่หนี ไม่จ่าย”
–
รายที่คืน น้อยมากที่จะคืนตามกำหนด ตรงเวลาที่สัญญาไว้
ส่วนใหญ่จะต้องยึดทรัพย์สินเป็นประกันไว้
ล่าสุด เพื่อนมายืมไปห้าพัน
พอดีผมยืม 400D มันมาใช้ช่วงนั้น เป็นหนี้บุญคุณอยู่
เลยให้ยืมไป
ซักพักทำท่าจะคืนไม่ทันเป้า
ผมก็ยึด 400D มันใช้ไปเรื่อยๆ
กะไว้ว่า ถ้าไม่คืน ผมก็ยึดจนกว่าจะคืน
สุดท้ายมันก็เสกเงินมาคืนได้
ตอนที่จวนตัวจะต้องใช้กล้องขึ้นมา
–
ปกติผมไม่ค่อยเป็นหนี้ใคร
ผมไม่อยากให้ใครสร้างบุญคุณให้ผม แม้ว่าจะเล็กๆน้อยๆ
ยกเว้นว่าจะเป็นคนที่ผมไว้วางใจจนถึงที่สุด
พ่อ แม่ รุ่นพี่ที่ไว้ใจ
ไม่งั้นมันจะย้อนกลับใส่ตัว
เวลาเขาทวงบุญคุณ
เข้าสู่สถานการณ์กระอักกระอ่วน กลืนไม่เข้าก็คายไม่ออก
ปฏิเสธไม่ลง
–
แม่ผมสอนเมื่อไม่นานก่อนนี้ว่า “ถ้าเกิดให้เพื่อนยืมเงิน ก็กาศูนย์ไปเลย คิดไว้เลยว่าไม่ได้คืนแน่นอน”
แม่ผมพูดถูก…