I am Than

อ่าน blog entry ของ @plynoi แล้วเข้าใจความรู้สึก

คงจะเป็นเรื่องธรรมดาสินะ ที่เพื่อนบางคนจะยืมเงินกันแล้วไม่คืน ไม่ว่าจะกี่บาท เห็นโดนกันหลายคนอยู่…

ผมก็โดน

เพื่อนผมติดผมอยู่สองพัน ตั้งแต่รับน้องปีที่แล้ว… จนรับน้องปีนี้ผ่านไป… จนจะเรียนจบแล้ว…

ผมก็ยังไม่ได้เงินผมคืนซักบาท

จะว่าเพื่อนไม่มีเงินก็ไม่ใช่

มีเงินเลี้ยงสาว… มีเงินแต่งรถ… มีเงินซื้อโน้ตบุ๊คใหม่

แต่ก็ไม่มีเงินคืนผม

ทวงทุกครั้ง มันก็แถทุกครั้ง

–

อีกเคสผมโดนไปหกพันบาท

“ยืมไปให้เพื่อน(ของมัน)ทำแท้ง”

ผมให้ยืมไป… เพราะเห็นว่าเป็นเพื่อน… เพราะเห็นว่ามันขอร้องผม…

ผมยอมให้เขายืมเงินไปทำสิ่งที่หลายคนคิดว่าเป็นบาป

–

เคยมานั่งนึกหลายทีแล้ว ว่าทำไมคนเหล่านี้ถึงไม่คืนเงินผม?

แล้วพวกนี้ส่วนใหญ่จะพอมีพอกินด้วย

ผมคิดว่า เขาเห็นว่าเงินจำนวนนั้นมันไม่มาก

ยังไงซะ คืนไป มันก็แค่ทำให้ผมรู้สึกดีต่อเขามากขึ้น

ต่อให้เดือดร้อนอีกรอบ เขาก็คงไปยืมเพื่อนคนอื่นได้

ยังไงซะ ยืมเพื่อน เพื่อนก็ไม่คิดดอกเบี้ย

เพราะเป็นเพื่อน

แถมถ้าเพื่อนทวง แต่ไม่อยากคืน หรือไม่มีจะคืน

ก็ไม่ต้องคืน

เข้าแก๊ป “ไม่มี ไม่หนี ไม่จ่าย”

–

รายที่คืน น้อยมากที่จะคืนตามกำหนด ตรงเวลาที่สัญญาไว้

ส่วนใหญ่จะต้องยึดทรัพย์สินเป็นประกันไว้

ล่าสุด เพื่อนมายืมไปห้าพัน

พอดีผมยืม 400D มันมาใช้ช่วงนั้น เป็นหนี้บุญคุณอยู่

เลยให้ยืมไป

ซักพักทำท่าจะคืนไม่ทันเป้า

ผมก็ยึด 400D มันใช้ไปเรื่อยๆ

กะไว้ว่า ถ้าไม่คืน ผมก็ยึดจนกว่าจะคืน

สุดท้ายมันก็เสกเงินมาคืนได้

ตอนที่จวนตัวจะต้องใช้กล้องขึ้นมา

–

ปกติผมไม่ค่อยเป็นหนี้ใคร

ผมไม่อยากให้ใครสร้างบุญคุณให้ผม แม้ว่าจะเล็กๆน้อยๆ

ยกเว้นว่าจะเป็นคนที่ผมไว้วางใจจนถึงที่สุด

พ่อ แม่ รุ่นพี่ที่ไว้ใจ

ไม่งั้นมันจะย้อนกลับใส่ตัว

เวลาเขาทวงบุญคุณ

เข้าสู่สถานการณ์กระอักกระอ่วน กลืนไม่เข้าก็คายไม่ออก

ปฏิเสธไม่ลง

–

แม่ผมสอนเมื่อไม่นานก่อนนี้ว่า “ถ้าเกิดให้เพื่อนยืมเงิน ก็กาศูนย์ไปเลย คิดไว้เลยว่าไม่ได้คืนแน่นอน”

แม่ผมพูดถูก…