I am Than

Concept ของ BarCamp คือ “มีส่วนร่วม มาเรียนรู้ มาแบ่งปันความรู้”

อย่างที่เขียนไว้ใน BarCamp.org

When you come, be prepared to share with barcampers.
When you leave, be prepared to share it with the world.

แปลซือๆได้ว่า

เมื่อคุณมา เตรียมพร้อมที่จะแบ่งปันกับนักแคมป์คนอื่น
เมื่อคุณไป เตรียมพร้อมที่จะแบ่งปันกับทั้งโลก

แล้วย่อหน้าต่อมาก็เขียนว่า

NO SPECTATORS, ONLY PARTICIPANTS

Attendees must give a demo, a session, or help with one, or otherwise volunteer / contribute in some way to support the event. All presentations are scheduled the day they happen. Prepare in advance, but come early to get a slot on the wall. The people present at the event will select the demos or presentations they want to see.

Presenters are responsible for making sure that notes/slides/audio/video of their presentations are published on the web for the benefit of all and those who can’t be present.

แปลได้อีกว่า

ห้ามมาฟัง ต้องมีส่วนร่วมเท่านั้น

ผู้ที่เข้าร่วมต้องทำการสาธิต เปิด Session หรือช่วยทำซักอย่าง หรือไม่งั้นก็อาสาหรือมีส่วนร่วมทางใดทางหนึ่งที่จะสนับสนุน การเสนอทุกอันจะทำการจัดตารางเวลาในวันนั้น เตรียมตัวมาให้พร้อม มางานเร็วๆที่จะยึดช่องเวลาบนกำแพง ผู้คนที่มางานจะทำการเลือก Session ที่เขาอยากจะดู

ผู้นำเสนอมีหน้าที่รับผิดชอบในการนำสิ่งที่เขาพูด (ไม่ว่าจะเป็นโน้ต สไลด์ ไฟล์เสียง วีดีโอ) ของการนำเสนอไปขึ้นบนเว็บสำหรับทุกคน รวมถึงคนที่มาไม่ได้

แต่จากการที่ไป Camp สไตล์ BarCamp หลายๆครั้งล่าสุด (BarCampBangkok2, MashCampBangkok, ไม่นับ WordCampBangkok) พบว่ามีคนที่จะมาพูด”น้อย”มาก (ราวๆ 20% ได้)

ที่เหลือมาฟัง

มาฟังในที่นี้คือมา “ฟัง” จริงๆ

ส่วนตัว คิดว่าเป็นเพราะ”วัฒนธรรม”ของคนไทย (อันดีงามหรือเปล่าไม่รู้ เพราะเขาวัดกันยังไง จนตอนนี้ก็ไม่รู้ว่า”วัฒนธรรมอันดีงาม”ของคนไทย มันแบ่งแยกยังไง ส่วนตัวแล้ว คิดว่าวัฒนธรรมส่วนใหญ่ของคนไทยมันไม่ดีงาม) ที่ “ขี้อาย ไม่กล้าพูด”

ไม่กล้าพูด

คนไทยเป็นคนที่รักษาภาพพจน์มาก ถ้าไม่ชัวร์ว่าตัวเองจะดูดี จะไม่กล้าทำ

ก็เลยมีแต่หน้าเดิมๆ (ที่เห็นหน้าเห็นตากันเกือบทุก Camp) ที่มาพูดคุย เปิด Session เขียนบ้าเขียนบออะไรแปะกำแพง

มั่นใจว่าครึ่งนึงเป็นฝรั่ง

วัฒนธรรมฝรั่งคือ “กล้าได้ กล้าเสีย กล้าชน”

เขาคิดเลยว่า “พูดดีหรือไม่ดี คนจะฟังหรือไม่ฟัง กูก็จะพูด”

ผมก็เลยสงสัยว่า พวกที่ไม่พูด ไม่เถียง ไม่ถาม มัวแต่นั่งกอดอกฟังเนี่ย จะมาทำไม

มาเอาเสื้อ? มากินข้าวฟรี? มากินเบียร์ฟรีเผื่อเขาเลี้ยง?

แต่ก็คงคิดไม่ยากมาก เอาจริงๆผมว่าอยากจะถามกันแหละ อยากจะพูดแหละ แต่ “คนไทยไม่กล้าพูด”

อย่างที่เขียนไว้ข้างบน

คือมันเป็นเรื่องปกติที่ผมเห็นตั้งแต่เรียนมหาลัย

เวลาอาจารย์ถามทวนในห้อง จะไม่มีคนยกมือถามเลย มีแต่ฝรั่งถาม ไม่ก็พวกเด็กเรียนถาม

แต่พอเลิกเรียนปุ๊บ ก็กรูกันเข้าไปถามอาจารย์หน้าห้อง

ทำไมไม่ถามตั้งแต่ตอนที่อาจารย์เขาบอกให้ถาม?

“อาย ไม่กล้า”

วัฒนธรรมนี้ต้องเปลี่ยน!

ผมเสนอให้ผู้จัด Camp ในไทยทั้งหมด แปะประโยคเหล่านี้ไว้ในเว็บสำหรับ Camp ในอนาคต

NO SPECTATORS, ONLY PARTICIPANTS
ไม่พูดก็ไม่ต้องมา ทุกคนต้องมีส่วนร่วม

ดูเหมือนจะแรง แต่มันก็เป็นการกระตุ้นให้คนมาพูดกันมากขึ้น

กล้าๆกันหน่อยครับพี่น้อง ถูกผิด ดีหรือไม่ดีไม่เป็นไร